Fenomen je poznat odvajkad, a osoba doživi traumu, usled toga naprosto odustane od života i za nekoliko dana umre. Nekada je to posledica jednog od supružnika u poznoj dobi kada mu umre bračni partner, nekada je to, primer, slučaj s ratnim zarobljenicima, kad zarobljeni vojnik prestaje da razgova, prestaje da jede i ubrzo umire.

Tokom Korejskog rata, upravo zbog iskustva s ratnim zarobljenicima, Amerikanci su skovali termin sindroma “give-up-itis”, slobodno prevedeno “odustajitis”, prema odustajanju.

Stručnjak za psihologiju John Leach sa Univerzitet Portsmouth prvi je potpuno naučno obradio ovaj fenomen i u svom naučnom radu opisao je mehanizam ovakvog načina umiranja, opisujući pet koraka unutar kojih se umire od pukog odustajanja od života. Nazvao je to “psihogenom smrti” i objasnio da tu nije reč o samoubistvu, niti je reč o poremećaju povezanim s depresijom.

On navodi da se, zasad tek opravdano sumnja, da je reč o posledici promena koje se događaju u prednjem cingularnom korteksu, delu mozga koji kontrolira motivaciju i ciljano delovanje osobe. Pet koraka koje je dr. Leach uočio da vode do psihogene smrti su sledeći:

Društveno povlačenje

– Obično sledi nakon psihičke traume. Inače se može smatrati i načinom za suočavanje s traumom. Osoba se povlači iz društva, pojavljuje se manjak emocija, indiferentnost, zadubljenost u svoj svet. Neretko su ratni zarobljenici nakon oslobađanja pronađeni upravo u ovom stanju.

Apatija

– Osoba u ovoj fazi pokazuje ozbiljne znakove melanholije i manjak energije, kao da više ne želi očuvati svoj opstanak. Ispoljava manjak volje za bilo što, jedan od najočitijih pokazatelja je manjak volje za održavanje lične higijene.